Kapelusz
Owocnik galaretowaty, poduszeczkowaty lub nieregularnie guzkowaty, bez kapelusza i trzonu, osadzony szeroko na podłożu. Zwykle ma kilka milimetrów średnicy (ok. 1–5 mm), często zlewa się z sąsiednimi w większe, pofałdowane skupienia. Powierzchnia jest gładka, wilgotna i błyszcząca. Barwa to żółta do pomarańczowożółtej, w starszych owocnikach ciemniejsza, pomarańczowa. W suchej pogodzie owocniki kurczą się w twardą, ciemną, rogowatą skorupkę. Po nawilżeniu wracają do pierwotnego kształtu i barwy.
Hymenofor
Hymenium jest gładkie i pokrywa całą powierzchnię galaretowatego owocnika. Nie ma blaszek, rurek ani kolców. Barwa hymenium jest zbliżona do barwy owocnika. Dojrzałe owocniki są często pomarańczowe, bo hymenium pokrywa się zarodnikami.
Miąższ
Miąższ jest galaretowaty, elastyczny, półprzezroczysty, w stanie suchym twardy i rogowaty. Nie zmienia barwy po przekrojeniu.
Cechy mikroskopowe
- Wysyp zarodników żółtawy do pomarańczowego.
- Bazydia widlaste (w kształcie kamertonu, z dwiema długimi sterygmami). Jest to cecha całej klasy Dacrymycetes i odróżnia je od trzęsaków (Tremellales) o bazydiach podłużnie podzielonych.
- Zarodniki są cylindryczno-elipsoidalne do lekko wygiętych (fasolkowatych), gładkie. Zwykle mają ok. 14–19 × 5–7 µm. W dojrzałych zarodnikach powstają poprzeczne przegrody (zwykle 3).
- Strzępki mają sprzążki.
- Dla pewnego oznaczenia konieczne jest badanie mikroskopowe, bo makroskopowo gatunek łatwo pomylić z innymi łzawnikami.
Ekologia i występowanie w Polsce
Saprotrof na martwym drewnie, zwykle na drewnie bez kory, często na zmurszałych płotach, słupach, belkach i pniakach. Rośnie na drewnie iglastym i liściastym. Owocniki pojawiają się w wilgotnej pogodzie, głównie jesienią, a w łagodne zimy także zimą i wczesną wiosną. Rodzaj jest w Polsce szeroko rozpowszechniony, a gatunek należy do pospolitych łzawników w Europie. Nasza baza nie zawiera polskich rekordów, ale to jedynie kwestia importu danych.
Uwagi
Dawniej gatunek znany był pod nazwą Dacrymyces deliquescens (Bull.) Duby. Nazwa rodzajowa pochodzi od gr. dakryon (łza) i nawiązuje do kroplistego, galaretowatego owocnika. Epitet stillatus (łac. „kapiący, spływający”) odnosi się do tego samego wyglądu. Nazwa polska „łzawnik rozciekliwy” jest podana za bazą atlasu.