Rycerzyk czerwonozłoty

Kapelusz

Średnica 4–12(15) cm. U młodych owocników półkulisty do wypukłego, potem rozpostarty, często z niewyraźnym, tępym garbem. Powierzchnia sucha, matowa. Na żółtym tle pokryta gęstymi, purpurowoczerwonymi do winnoczerwonych włókienkami i drobnymi łuseczkami. Na środku łuseczki zlewają się, dlatego środek jest najciemniejszy. Ku brzegowi rzedną i prześwituje żółte tło. U młodych owocników cała powierzchnia jest niemal jednolicie purpurowa. Brzeg długo podwinięty, z wiekiem prosty i jaśniejszy.

Hymenofor

Blaszki jaskrawożółte, żółtkowe, gęste, przyrośnięte wąsko lub wycięte ząbkiem. Ostrze blaszek grubsze i oprószone, często nieco ciemniejsze. Blaszki pozostają żółte także u starszych owocników. Nie zielenieją ani nie ciemnieją do oliwkowych czy brązowych.

Trzon

Wysokość 5–10 cm, grubość 1–2,5 cm. Walcowaty, często wygięty, u podstawy nieco zgrubiały. Pełny, z wiekiem gąbczasty do pustego. Na żółtym tle pokryty purpurowoczerwonymi włókienkami i łuseczkami, podobnie jak kapelusz, lecz rzadszymi. Pierścienia i pochwy brak.

Miąższ

Żółty, w kapeluszu dość mięsisty, w trzonie włóknisty. Po przekrojeniu nie zmienia barwy. Zapach słaby, nieco drzewny lub stęchły. Smak łagodny do lekko gorzkawego.

Cechy mikroskopowe

Wysyp zarodników biały. Zarodniki szerokoelipsoidalne, gładkie, nieamyloidalne. Na ostrzu blaszek liczne, duże, cienkościenne, maczugowate do pęcherzykowatych cheilocystydy. To dobra cecha rodzaju Tricholomopsis.

Ekologia i występowanie w Polsce

Saprotrof rozkładający drewno drzew iglastych. Rośnie na pniakach, korzeniach i leżących pniach sosny i świerka, rzadziej innych drzew iglastych. Często wyrasta z drewna zagrzebanego w ściółce i wtedy pozornie rośnie z ziemi. Pojedynczo lub w małych kępkach. W Polsce pospolity w borach i lasach mieszanych, na niżu i w górach.