Sarah Zukoff via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)

Zasłonak Krwisty

Cortinarius sanguineus

Dawniej: Cortinarius puniceus

Trujący

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: sie–paź
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Agaricales (pieczarkowce) › Cortinariaceae › Cortinarius

Zasłonak krwistoczerwony to niewielki grzyb z podrodzaju Dermocybe, wyróżniający się intensywnie krwistoczerwoną barwą całego owocnika. Kapelusz ma zwykle 2–6 cm średnicy, w młodości jest stożkowato-dzwonkowaty lub półkulisty, później rozpostarty z szerokim, tępym garbkiem. Powierzchnia jest sucha, drobno jedwabiście włókienkowata lub delikatnie łuseczkowata, matowa, ciemnoczerwona, krwistoczerwona do czerwonobrązowej, z wiekiem czasem nieco płowiejąca. Blaszki są przyrośnięte, dość gęste, stosunkowo wąskie, od młodości intensywnie krwistoczerwone, a z wiekiem ciemnieją do czerwonobrązowych w miarę dojrzewania zarodników rdzawobrązowych. U młodych okazów blaszki są częściowo osłonięte pajęczynowatą zasłoną (cortina), która szybko zanika i nie tworzy trwałego pierścienia. Trzon jest cienki, walcowaty, włókienkowaty, o barwie podobnej do kapelusza lub nieco jaśniejszej, często z żółtawą podstawą i czerwonawymi nitkami grzybni. Miąższ jest cienki, czerwonawy, o słabym rzodkiewkowatym zapachu. Cechą rozpoznawczą jest jednolite, intensywne czerwone ubarwienie wszystkich części owocnika oraz silne czerwone pigmenty antrachinonowe, które barwią także tkanki grzyba i dawniej służyły do barwienia wełny. Z podobnych czerwonych zasłonaków trzeba odróżniać kilka gatunków Dermocybe, zwłaszcza zasłonaka cynobrowego, który ma jaśniejszą, cynobrową barwę i bardziej żółtawy miąższ. Nazwa sanguineus pochodzi od łacińskiego sanguis – krew, i nawiązuje do barwy owocników.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaCzerwony

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Blaszki
Przyrośnięcie blaszek: Przyrośnięte
Wysyp zarodników: Brązowy
Średnica kapelusza: 2–6 cm
Wysokość trzonu: 4–9 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ po przekrojeniu nie zmienia istotnie barwy, pozostaje czerwonawy lub czerwonobrązowy.
Zapach i smak: Zapach słaby, rzodkiewkowaty lub lekko ziemisty; smak łagodny, nieistotny diagnostycznie i nie należy go sprawdzać przez kosztowanie.
Podłoże: Gleba, Ściółka, Mech
Sposób odżywiania

Siedlisko

Las iglastyLas mieszanyTeren podmokły

Rośnie w lasach iglastych i mieszanych, głównie pod sosną i świerkiem, w mykoryzie z tymi drzewami. Preferuje kwaśne, wilgotne, ubogie gleby, często wśród mchów, w borach i na obrzeżach terenów podmokłych. Owocniki pojawiają się od sierpnia do października, szczególnie po okresach deszczowych; występuje rozproszenie lub w małych grupach, od niżu po niższe partie gór.

Tworzy mikoryzę z: sosna, świerk

⚠ Uwaga na pomyłki

Cortinarius semisanguineus Cortinarius cinnabarinus

Można go pomylić z innymi czerwonymi zasłonakami z podrodzaju Dermocybe, np. zasłonakiem cynobrowym (Cortinarius cinnabarinus), zasłonakiem krwistoblaszkowym (Cortinarius semisanguineus) i C. puniceus. Zasłonak krwistoblaszkowy ma żółtawo-oliwkowo-brązowy kapelusz i czerwone blaszki, a zasłonak cynobrowy ma jaśniejszą, cynobrową barwę. Pewne rozróżnienie wymaga często cech mikroskopowych. Ze względu na ryzyko pomyłki z trującymi zasłonakami nie należy zbierać grzybów z tego rodzaju do spożycia.

Źródło zdjęcia: Sarah Zukoff via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)

Autor opisu: Wieśniara z Miasta Anna G.