
Anders Røynstrand via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Russula raoultii
⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.
Gołąbek białocytrynowy to średniej wielkości gołąbek (Russula) o kapeluszu w jasnych, bladożółtych lub cytrynowożółtych barwach, czasem z kremowym albo białawym odcieniem. Młode owocniki mają kapelusz półkulisty lub wypukły, z wiekiem rozpościera się on i staje płytko wklęsły w środku. Powierzchnia jest gładka, w wilgotne dni lekko lepka, a brzeg bywa z wiekiem delikatnie prążkowany. Jak u wszystkich gołąbków, owocnik jest kruchy i nie ma mleczka, a blaszki są białawe do kremowych i dość kruche. Trzon jest cylindryczny lub lekko maczugowaty, biały albo białawy, o sztywnej, kruchej, gąbczastej w środku strukturze. Nie ma pierścienia ani pochwy. Miąższ jest biały i nie zmienia barwy po uszkodzeniu. Gatunek należy do grupy trudnych gołąbków o żółtych kapeluszach. Pewne oznaczenie wymaga cech mikroskopowych (zarodniki, skórka kapelusza), reakcji chemicznych oraz porównania z innymi żółtymi gołąbkami. Nazwę nadał Quélet (epitet raoultii upamiętnia osobę o nazwisku Raoult). Opis zawiera ogólne cechy, bo nie mam pewnych szczegółowych danych o tym gatunku.
Jak inne gołąbki, tworzy mikoryzę z drzewami i rośnie na ziemi w lasach, najczęściej w lasach iglastych lub mieszanych. Owocniki pojawiają się od lata do jesieni, zwłaszcza po okresach deszczowych. Dokładne preferencje siedliskowe i gospodarzy gatunku w Polsce nie są dla mnie pewne.
Russula ochroleucaGołąbek żółciowyGołąbek jasnożółty
Można go pomylić z innymi żółtymi gołąbkami, np. gołąbkiem ochrowym (Russula ochroleuca), gołąbkiem żółknącym (Russula claroflava) i gołąbkiem gorzkim (Russula fellea). Gatunki te różnią się odcieniem kapelusza, barwą trzonu (u R. claroflava miąższ szarzeje), smakiem miąższu (łagodny lub piekący) oraz cechami mikroskopowymi. Ze względu na trudność oznaczenia i możliwość pomyłki z gatunkami piekącymi nie należy go zbierać do jedzenia.
Źródło zdjęcia: Anders Røynstrand via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Autor opisu: Miłosz Admin