
martin_livezey via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Crepidotus applanatus
⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.
Ciżmówka płaska tworzy owocniki wachlarzowate, półkoliste lub nerkowate, osadzone bokiem na drewnie. Zwykle nie ma trzonu, a jeśli występuje, jest tylko zaznaczony jako szczątkowe zwężenie przy miejscu przyczepu. Kapelusz ma zwykle 1–6 cm średnicy. Młody bywa wypukły, później spłaszczony, z podwiniętym brzegiem. Powierzchnia jest sucha, matowa, w młodości delikatnie omszona lub kosmkowata przy nasadzie, często biaława, kremowa, szarobrązowa lub ochrowobrązowa. W stanie wilgotnym bywa lekko prześwitująco prążkowana. Barwa zależy od wilgotności, a kapelusz po wyschnięciu jaśnieje. Hymenofor jest blaszkowaty. Blaszki są dość gęste, początkowo białawe lub kremowe, z wiekiem stają się brązowe wskutek dojrzewania zarodników. Biegną promieniście od miejsca przyczepu kapelusza do podłoża. Wysyp zarodników jest brązowy. Miąższ jest cienki, białawy lub jasnobrązowy, miękki, bez wyraźnego zapachu. Pod mikroskopem ważne są cechy zarodników i cheilocystyd. Zarodniki są prawie kuliste lub szeroko elipsoidalne, drobno kolczaste lub brodawkowate, brązowawe. Cechy te pomagają odróżnić gatunek od podobnych ciżmówek. Gatunek rośnie często gromadnie, w dachówkowato ułożonych grupach, na martwym drewnie liściastych, zwłaszcza buka. Od podobnych ciżmówek odróżnia go przede wszystkim większy rozmiar, brak wyraźnego trzonu, bardzo cienki kapelusz i kosmkowata nasada. Nazwa rodzajowa Crepidotus pochodzi z greckiego krepis, czyli „sandał, but”, nawiązując do kształtu owocników. Epitet applanatus oznacza „spłaszczony”. Identyfikacja gatunków z rodzaju bywa trudna i często wymaga mikroskopu.
Boczniak ostrygowatyCrepidotus cesatiiCiżmówka miękkaCiżmówka zmienna
Można go pomylić z innymi ciżmówkami, zwłaszcza z Crepidotus mollis, który ma bardziej galaretowaty, elastyczny kapelusz i bardziej brązowawe barwy, oraz z Crepidotus variabilis, mniejszą, o delikatniejszych owocnikach i innej budowie zarodników. Przy dokładnym oznaczaniu trzeba zbadać zarodniki i skórkę kapelusza. Z boczniakami można go pomylić powierzchownie, lecz boczniaki mają biały do kremowego wysyp i bardziej mięsiste owocniki.
Źródło zdjęcia: martin_livezey via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Autor opisu: Miłosz Admin
Saprotrof rosnący na martwym, często wilgotnym drewnie drzew liściastych, głównie buka, ale także olszy, brzozy, osiki i dębu. Występuje w lasach liściastych i mieszanych, w parkach oraz w miejscach z leżącymi kłodami i gałęziami. Preferuje cienistą i wilgotną okolicę. Owocniki pojawiają się najczęściej od późnego lata do jesieni, zwykle po opadach.