markhl via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)

mleczaj pręgowany

Lactarius zonarius

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: sie–paź
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Russulales (gołąbkowce) › Russulaceae (gołąbkowate) › Lactarius (mleczaj)

Kapelusz mleczaja pręgowanego osiąga zwykle 5–12 cm średnicy. W młodości jest wypukły z podwiniętym brzegiem, później rozpościera się i staje się płytko wklęsły, a nawet lekko lejkowaty. Skórka jest śluzowata lub lepka w wilgotne dni. Barwa jest kremowo-żółtawa, płowa, ochrowa do żółtobrązowej. Na powierzchni występują słabo lub wyraźnie zaznaczone, koncentryczne strefy (stąd nazwa „pręgowany”), w niektórych okazach ledwo widoczne. Brzeg kapelusza jest we wczesnym stadium delikatnie filcowaty lub orzęsiony, później często gładki. Blaszki są gęste, cienkie, białawe do kremowych, przyrośnięte i lekko zbiegające na trzon. Po uszkodzeniu wydzielają białe mleczko, które nie zmienia barwy i ma ostry smak. Trzon jest krótki, walcowaty, pełny, w starszych okazach może być częściowo watowaty. Jest białawy, kremowy lub bladoochrowy, u podstawy czasem z żółtawymi plamami. Miąższ jest biały, kruchy, typowy dla Russulaceae, o ostrym smaku. Gatunek jest typowym przedstawicielem mleczajów o jasnych, pręgowanych kapeluszach i ostrym mleku. Od podobnych gatunków różni go związek z drzewami liściastymi i dość jasna, żółtawo-ochrowa barwa. Nazwa gatunkowa „zonarius” oznacza „opasany, ze strefami” i odnosi się do koncentrycznych pręg na kapeluszu.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaKremowyŻółtyPomarańczowyBrązowy

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Blaszki
Przyrośnięcie blaszek: Zbiegające
Wysyp zarodników: Kremowy
Średnica kapelusza: 5–12 cm
Wysokość trzonu: 3–6 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Tak
Zmiana barwy miąższu: Miąższ jest biały do kremowego i po przekrojeniu nie zmienia istotnie barwy; białe mleczko również pozostaje białe.

Siedlisko

Las liściastyLas mieszanyParki/ogrody

Występuje w lasach liściastych i mieszanych, a także w parkach, głównie pod dębami, bukami i grabami, z którymi tworzy mikoryzę. Preferuje gleby żyzne, gliniaste lub umiarkowanie wilgotne, często o odczynie obojętnym do zasadowego, w niżu i na pogórzu. Owocniki pojawiają się od końca lata do jesieni (VIII–X), zwłaszcza po okresach ciepłych deszczów.

⚠ Uwaga na pomyłki

Lactarius pallidus Lactarius evosmus Lactarius zonarioides Mleczaj najostrzejszy

Można go pomylić z innymi jasnymi, ostrymi mleczajami, np. z mleczajem blado-ochrowym (Lactarius pallidus), mleczajem złotawym lub mleczajem ostrym z liściastych lasów. Odróżnia się go po żółtawo-ochrowym, pręgowanym kapeluszu, lepkiej skórce i białym, niezmieniającym się mleczku o ostrym smaku. Niektóre podobne mleczaje są bardzo ostre lub trudne do oznaczenia. Ze względu na ostry smak i niepewne rozpoznanie nie należy go zbierać do jedzenia.

Źródło zdjęcia: markhl via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)

Autor opisu: Miłosz Admin