Grzybówka rdzawoplamista

🌍 136 znalezisk w Polsce w danych GBIF — widać je na mapie (warstwa „Znaleziska GBIF” z filtrem gatunku).

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon

wrz–gru

Taksonomia

Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Agaricales (pieczarkowce) › Mycenaceae (grzybówkowate) › Mycena (grzybówka)

Grzybówka rdzawoplamista tworzy średniej wielkości, smukłe owocniki. Kapelusz ma 2–5 cm średnicy. Młody jest stożkowaty lub dzwonkowaty, potem rozpościera się i zwykle zachowuje tępy garb pośrodku. Powierzchnia jest gładka, matowa lub lekko błyszcząca, w stanie wilgotnym delikatnie prążkowana na przezroczystym brzegu. Barwa jest szarobrązowa, jasnobrązowa lub płowobrązowa, na środku ciemniejsza, ku brzegowi jaśniejsza. Z wiekiem kapelusz pokrywa się rdzawymi lub czerwonawobrązowymi plamkami. Blaszki są dość gęste, białawe do kremowych, przyrośnięte często ząbkiem. Z wiekiem lub po uszkodzeniu pojawiają się na nich charakterystyczne rdzawe plamy, od których pochodzi polska nazwa. Trzon jest cienki, długi, prosty lub nieco wygięty, pusty w środku i kruchy. Ma 4–9 cm długości i kilka milimetrów grubości. U góry jest jaśniejszy, ku dołowi ciemnieje do szarobrązowego. Powierzchnia jest gładka, z czasem pokrywa się rdzawymi plamami, a nasada bywa owłosiona. Miąższ jest cienki i kruchy, zapach nieznaczny. Zarodniki są białe. Najważniejsze cechy rozpoznawcze to rdzawe plamy na blaszkach i trzonie, szarobrązowy kapelusz z garbem oraz występowanie w lasach iglastych, często w grupach. Bardzo podobna jest grzybówka plamista (Mycena maculata), która rośnie jednak zwykle w kępach na drewnie, ma bardziej czerwonawo plamiste owocniki i inne siedlisko. Nazwa gatunkowa zephirus nawiązuje do greckiego Zefira, czyli łagodnego zachodniego wiatru, a gatunek jest jedną z późnojesiennych grzybówek.