GBIF.org via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Pieczarnica Brązowołuseczkowata

Leucoagaricus americanus

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: cze–paź
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Agaricales (pieczarkowce) › Agaricaceae (pieczarkowate) › Leucoagaricus

Kapelusz ma 3–10 cm średnicy. W młodości jest jajowaty lub dzwonkowaty, później rozpościera się do wypukłego z szerokim, niskim garbem. Powierzchnia jest biaława, w środku z czerwonawobrązowym, brązowym lub winnobrązowym nalotem. W miarę wzrostu skórka pęka na drobne, przylegające łuseczki o tej barwie. Na brzegu łuski są rzadsze i odsłaniają białe tło. Starsze owocniki bywają ciemniej przebarwione, a uszkodzone miejsca czerwienieją. Blaszki są wolne, gęste, białe lub kremowobiałe, z wiekiem i po uszkodzeniu brudnieją lub różowieją do czerwonawych. Wysyp zarodników jest biały. Trzon jest walcowaty, w dolnej części zgrubiały lub bulwiasty, białawy, z wiekiem brązowiejący. Po dotknięciu żółknie, a potem czerwienieje. Ma błoniasty, białawy pierścień, który z czasem staje się ruchomy. Miąższ jest biały, miękki i włóknisty w trzonie, a po przecięciu zmienia barwę. Cechy te, czyli drobne łuseczki na białym tle, żółknięcie i czerwienienie oraz wolne blaszki z białym wysypem, wyróżniają gatunek wśród podobnych grzybów z rodziny pieczarkowatych. Gatunek pochodzi z Ameryki Północnej, na co wskazuje epitet „americanus”. W Europie jest rzadko notowany i uważany za introdukowany, związany z siedliskami zmienionymi przez człowieka. Rośnie często kępkami.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaBiałyBrązowyCzerwony

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Blaszki
Przyrośnięcie blaszek: Wolne
Wysyp zarodników: Biały
Średnica kapelusza: 3–10 cm
Wysokość trzonu: 5–15 cm
Pierścień: Tak
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ, a zwłaszcza w trzonie i przy jego podstawie, po przekrojeniu lub uszkodzeniu szybko żółknie, a następnie przebarwia się na czerwonawo lub czerwonobrązowo; z czasem ciemnieje do brązowego.
Zapach i smak

Siedlisko

Parki/ogrodySkraj lasu / polana

Saprotrof wyrastający na mocno rozłożonym drewnie, zrębkach, korze ściółkowej, kompoście i próchnicznej ziemi bogatej w resztki drewna. W Polsce spotykany głównie w parkach, ogrodach i na skrajach lasów, zwykle na siedliskach zmienionych przez człowieka, np. na rabatach ściółkowanych zrębkami. Owocniki pojawiają się od lata do jesieni, zwykle po ciepłych opadach. Notowany w nizinach.

⚠ Uwaga na pomyłki

Leucoagaricus leucothites czubajnik ogrodowy Czubajka czerwieniejąca Leucoagaricus badhamii

Można go pomylić z czubajką czerwieniejącą (Chlorophyllum rhacodes) i innymi czubajkami (Chlorophyllum), które mają większe owocniki, grubsze, odstające łuski i zielonawy odcień wysypu, a miąższ też czerwienieje. Podobny jest także Leucoagaricus badhamii, który ma ciemniejszy kapelusz i silniej czerwienieje. Całą grupę czubajeczek i czubajek obejmują gatunki o niepewnej lub negatywnej wartości, w tym trujące, np. Chlorophyllum molybdites. Nie należy zbierać grzybów z tej grupy bez pewnej identyfikacji.

Źródło zdjęcia: GBIF.org via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Wieśniara z Miasta Anna G.