Łycznik białawy

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon

wrz–gru

Taksonomia

Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Agaricales (pieczarkowce) › Mycenaceae (grzybówkowate) › Panellus (łycznik)

Łycznik białawy tworzy drobne, wyraźnie jednostronne owocniki o kapeluszu w kształcie języka, łyżeczki lub nerki, szerokości zwykle 0,5–2,5 cm. Brzeg kapelusza jest cienki, początkowo lekko podwinięty, później falisty. Powierzchnia jest biaława, kremowa lub bardzo jasnobeżowa, matowa i drobno owłosiona albo pokryta delikatnym meszkiem. Kapelusz bywa lekko półprzezroczysty i prążkowany przy wilgotnej pogodzie. W suchych warunkach jest bielszy i bardziej matowy. Hymenofor stanowią wąskie, gęste blaszki. Są białawe lub kremowe, schodzące na krótki trzon i zbiegające ku miejscu przyczepu. Trzon jest bardzo krótki, boczny lub mimośrodowy, często zredukowany do małego wyrostka. Jest biały i owłosiony, stosunkowo twardawy, a u nasady przechodzi w kłaczkowate grzybnie. Owocniki rosną zwykle gromadnie, w rzędach lub drobnych skupieniach, często dachówkowato, na wilgotnym drewnie. Miąższ jest cienki, białawy i elastyczny. Do rozpoznania pomagają: biały wysyp zarodników, jednostronność owocnika, bardzo mały rozmiar, jasna barwa i występowanie na drewnie drzew iglastych. Ważne cechy mikroskopowe to zarodniki amyloidalne, cylindryczne do wąskoelipsoidalnych, oraz obecność cystyd. Nazwa łacińska mitis oznacza łagodny i nawiązuje do delikatnego, miękkiego wyglądu owocników oraz do łagodnego smaku. Gatunek bywa przeoczany ze względu na rozmiar i jasną barwę. Zwykle jest łatwiejszy do zauważenia po deszczach, gdy drewno jest nasiąknięte wodą.

Źródło zdjęcia: Cara Ennis via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin