Grzegorz Górecki via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Drobnoporek mleczny

Postia tephroleuca

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: lip–lis
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Polyporales (żagwiowce) › Dacryobolaceae › Postia

Drobnoporek mleczny tworzy jednoroczne, półkoliste, siedzące owocniki, zwykle o szerokości 2–10 cm, wystające z podłoża na 1–5 cm i u nasady grube nawet do 3 cm. Młode okazy są miękkie, soczyste i wodnistawe, mlecznobiałe lub kremowe, z gładką, delikatnie owłosioną lub filcowatą powierzchnią. Z wiekiem lub po wyschnięciu wierzch szarzeje albo żółknie, a przy zasychaniu może przybierać szaro-niebieskawy odcień. Brzeg jest zazwyczaj ostry i falisty. Owocniki rosną pojedynczo lub w grupach, często dachówkowato. Hymenofor jest porowaty. Pory są białe lub kremowe, drobne (ok. 3–5 na mm), kanciaste do okrągławych, a rurki mają kilka milimetrów długości. U starszych okazów pory szarzeją lub żółkną i bywają szarawo-brązowawe. Trzon nie występuje. Miąższ jest biały, miękki, wodnisty i w stanie świeżym soczysty, a po wyschnięciu staje się kruchy i lekki. Zarodniki są cylindryczne do kiełbaskowatych, gładkie, bezbarwne, a odcisk zarodników biały. Gatunek należy do grupy białych, miękkich grzybów nadrzewnych, jak inne drobnoporki (Postia), które powodują brunatną zgniliznę drewna. Od podobnych gatunków odróżnia go mlecznobiała barwa, soczysta konsystencja i występowanie na drewnie iglastym. Nazwa rodzajowa Postia upamiętnia Karla Posta, a epitet tephroleuca (gr. tephros – popielaty, leukos – biały) opisuje biało-szare zabarwienie owocników.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaBiałyKremowySzary

Postać owocnika: Konsolowaty / półkolisty
Hymenofor: Rurki (pory)
Wysyp zarodników: Biały
Średnica kapelusza: 2–10 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ jest biały i po przekrojeniu nie zmienia barwy, natomiast świeże owocniki po uciśnięciu lub w trakcie przechowywania mogą lekko żółknąć lub szarzeć.
Zapach i smak: Zapach słaby, lekko kwaskowaty lub owocowo-kwaśny, u starszych owocników mało wyraźny; smak łagodny do lekko gorzkawego, bez znaczenia dla rozpoznania.
Podłoże: Martwe drewno

Siedlisko

Las iglastyLas mieszanyMartwe drewno/pniaki

Występuje na martwym drewnie drzew iglastych, głównie świerka, rzadziej sosny i jodły, na pniach, leżących kłodach i pniakach. Rośnie w lasach iglastych i mieszanych, zwłaszcza wilgotnych i naturalnych, także w górach. Owocniki pojawiają się od lata do jesieni, szczególnie po opadach i przy wysokiej wilgotności powietrza.

⚠ Uwaga na pomyłki

Postia caesia Postia stiptica Miękkoporek sproszkowany Postia subcaesia Postia fragilis

Można go pomylić z innymi białymi drobnoporkami, np. Postia caesia, która ma niebieskawy odcień i rośnie często na drewnie liściastym i iglastym, oraz Postia subcaesia, Postia stiptica (bardzo gorzki, o silnie kwaśnym smaku) i Postia fragilis (rdzawo brunatniejąca po dotknięciu). Cechy odróżniające to barwa, odczyn na dotyk, gorycz miąższu i rodzaj podłoża, a pewne oznaczenie często wymaga badania mikroskopowego.

Źródło zdjęcia: Grzegorz Górecki via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin