okratek czerwony

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon

cze–lis

Taksonomia

Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Phallales › Phallaceae › Clathrus

Okratek czerwony tworzy charakterystyczny owocnik w kształcie pustej w środku, kulistej lub jajowatej klatki o średnicy zwykle 4–12 cm, zbudowanej z ramion tworzących siateczkę o wielokątnych oczkach. Ramiona są koralowoczerwone, pomarańczowoczerwone lub różowawe, gąbczaste, w przekroju rurkowate i poprzecznie pomarszczone. Wewnętrzna strona siatki pokryta jest cuchnącą, oliwkowozielonobrunatną, śluzowatą glebą zawierającą zarodniki. Nie ma typowego kapelusza ani wyraźnego trzonu – siatka siedzi bezpośrednio na pochwie lub na bardzo krótkiej podstawie. Owocnik rozwija się z podziemnego, białawego, jajowatego „jaja” o średnicy ok. 3–6 cm, pokrytego błoniastą osłoną (wolwą) i przytwierdzonego do podłoża białymi sznurami grzybni (ryzomorfami). Po pęknięciu osłony siatka szybko, w ciągu kilku godzin, się rozprężna i wynurza. Pozostałością jest biaława pochwa u podstawy. Śluzowata gleba wabi muchy i inne owady, które roznoszą zarodniki. Wygląd jest tak charakterystyczny, że trudno go pomylić z innymi gatunkami. Nazwa rodzajowa pochodzi od gr. klethra (krata), epitet ruber oznacza „czerwony”. Gatunek ciepłolubny, pierwotnie śródziemnomorski, w Polsce należy do rzadkich, lecz coraz częściej notowanych (być może w związku z ocieplaniem klimatu), spotykany głównie w ciepłych miejscach, często w parkach i ogrodach, także na ściółce z zrębków drzewnych. Młode jaja bywają mylone z jajami innych sromotnikowatych lub purchawek.

🛡 Ochrona ścisła — nie zrywaj i nie niszcz tego gatunku.

Źródło zdjęcia: Annette Herz via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin