Zac T. via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

czernidłak śnieżnobiały

Coprinopsis nivea

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: maj–paź
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Agaricales (pieczarkowce) › Psathyrellaceae (kruchaweczkowate) › Coprinopsis

Czernidłak śnieżnobiały to niewielki, delikatny grzyb o owocniku pokrytym od młodości drobnym, mączystym, białym nalotem, który nadaje mu wygląd obsypanego śniegiem lub mąką. Kapelusz o średnicy zwykle około 1–3 cm jest początkowo jajowaty lub elipsoidalny, potem stożkowato-dzwonkowaty i w końcu rozpłaszczony z podwiniętym brzegiem. Powierzchnia jest biała, pokryta kłaczkowatymi lub ziarnistymi resztkami osłony (velum universale), które z wiekiem częściowo opadają i odsłaniają szarawą, prążkowaną skórkę. Starsze owocniki mają kapelusz szarawy, głęboko bruzdowany. Blaszki są gęste, wolne, początkowo białawe, potem szarawe i w końcu czarniejące wraz z dojrzewaniem zarodników. Zarodniki są czarne w masie i tworzą czarny wysyp. Starsze owocniki ulegają częściowej autolizie, czyli rozpływają się w czarną ciecz, choć proces ten jest mniej wyraźny niż u czernidłaka kołpakowatego. Trzon jest cienki, cylindryczny, kruchy, biały, pokryty mączystym lub włóknistym nalotem, często z lekko zgrubiałą podstawą. Pierścienia nie ma. Miąższ jest bardzo cienki i kruchy. Gatunek wyróżnia się białym, mączystym lub watowatym nalotem na całym owocniku oraz występowaniem na odchodach roślinożerców. Pod mikroskopem charakteryzuje się m.in. dość dużymi zarodnikami i obecnością cystyd. Nazwa gatunkowa nivea pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego śnieg i odnosi się do śnieżnobiałego wyglądu owocnika. Grzyb jest kosmopolityczny i uznawany za koprofilny, więc często pojawia się w hodowlach na odchodach w warunkach wilgotnych.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaBiałySzary

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Blaszki
Przyrośnięcie blaszek: Wolne
Wysyp zarodników: Czarny
Średnica kapelusza: 1–3 cm
Wysokość trzonu: 3–8 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ jest bardzo cienki i delikatny, nie zmienia barwy po uszkodzeniu; z wiekiem kapelusz ulega autolizie i zamienia się w czarniawy płyn.
Zapach i smak: Zapach niecharakterystyczny, słaby, lekko grzybowy lub ziemisty; smak nie jest istotny diagnostycznie i nie należy go sprawdzać.
Podłoże

Siedlisko

Łąka/pastwiskoSkraj lasu / polanaParki/ogrody

Rośnie na odchodach zwierząt roślinożernych, zwłaszcza koni, krów i owiec, na pastwiskach, łąkach, w sadach, na skrajach lasów i w parkach. Preferuje miejsca wilgotne, żyzne, bogate w azot. Owocniki pojawiają się od późnej wiosny do jesieni, zwykle po opadach deszczu, i są krótkotrwałe, często trwają zaledwie jeden dzień.

⚠ Uwaga na pomyłki

Coprinopsis pseudonivea Coprinopsis stercorea Czernidłak srokaty czernidłówka szarawa

Można go pomylić z innymi białymi lub bladymi czernidłakami rosnącymi na odchodach, np. z czernidłakiem kołpakowatym, czernidłakiem mącznym lub innymi drobnymi gatunkami z rodzaju Coprinopsis. Wyróżnia go gęsty, biały, mączysty nalot na całym owocniku i siedlisko na odchodach. Pewne rozróżnienie od podobnych gatunków wymaga badania mikroskopowego.

Źródło zdjęcia: Zac T. via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin