Tom Roger Johansen via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Mleczaj pomarańczowy

Lactarius aurantiacus

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: lip–paź
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Russulales (gołąbkowce) › Russulaceae (gołąbkowate) › Lactarius (mleczaj)

Niewielki mleczaj o kapeluszu 2–6 cm średnicy, za młodu wypukłym, później rozpostartym, często z niewielkim, tępym garbkiem pośrodku i lekko wklęsłym wokół niego, z podwiniętym, potem prostym brzegiem. Skórka jest gładka, naga, w wilgotną pogodę lekko lepka i śliska, błyszcząca po wyschnięciu. Ma jednolity pomarańczowy do pomarańczowobrązowego kolor, czasem z ciemniejszymi, słabo zaznaczonymi strefami lub ciemniejszym środkiem, a brzeg bywa jaśniejszy. Platy są dość gęste, przyrośnięte do zbiegających na trzon, bladokremowe do jasnopomarańczowych, z wiekiem ciemniejące. Trzon ma 3–7 cm wysokości i 0,4–0,8 cm grubości, jest walcowaty, gładki, o barwie zbliżonej do kapelusza lub nieco jaśniejszy, początkowo pełny, potem watowaty i dziurawy w środku. Miąższ jest kruchy, bladopomarańczowy. Sok mleczny jest biały, wodnisty do kremowego, obfity w młodych owocnikach, o łagodnym lub słabo gorzkawym smaku. Sproszkowany zarodnikowy odcisk jest kremowy. Gatunek wyróżnia się niewielkimi rozmiarami, jednolicie pomarańczową barwą, gładką, lepką skórką bez strefowania i łagodnym białym sokiem niezmieniającym barwy. W starszej literaturze polskiej nazwa Lactarius aurantiacus bywa używana w znaczeniu obecnie przyjmowanym jako Lactarius mitissimus. Nazwa łacińska aurantiacus oznacza „pomarańczowy”, a cecha ta jest dla gatunku najbardziej charakterystyczna.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaPomarańczowy

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Blaszki
Przyrośnięcie blaszek: Zbiegające
Wysyp zarodników: Kremowy
Średnica kapelusza: 2–6 cm
Wysokość trzonu: 3–7 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Tak
Zmiana barwy miąższu: Miąższ jest bladopomarańczowy i po przekrojeniu nie zmienia wyraźnie barwy; biały lub kremowy sok mleczny również zasadniczo nie zmienia koloru.
Zapach i smak: Zapach słaby, owocowy lub lekko korzenny, niezbyt charakterystyczny; smak łagodny, z czasem lekko gorzkawy lub cierpkawy, bez wyraźnej ostrości.
Podłoże: Gleba, Ściółka, Mech
Sposób odżywiania

Siedlisko

Las iglastyLas mieszanyLas liściasty

Rośnie w lasach iglastych, mieszanych i liściastych, na kwaśnych, wilgotnych i mszystych glebach, często wśród mchów, igliwia i próchnicy. Tworzy mikoryzę głównie ze świerkiem, brzozą, dębem i sosną. Owocniki pojawiają się od lipca do października, zwykle pojedynczo lub w małych grupach, szczególnie po deszczach latem i wczesną jesienią. Występuje od niżu po niższe partie gór.

⚠ Uwaga na pomyłki

Mleczaj świerkowy Mleczaj bukowy Lactarius fulvissimus Lactarius theiogalus Mleczaj siarkowy

Można go pomylić z innymi małymi pomarańczowymi lub rdzawymi mleczajami. Mleczaj słodkawy (Lactarius subdulcis) ma kapelusz bardziej czerwonobrązowy, zwykle bez wyraźnego pomarańczowego odcienia, i łagodny, słodkawy sok. Mleczaj rdzawy (L. fulvissimus) jest ciemniejszy i większy. Mleczaj żółciowy (L. theiogalus) ma sok mleczny, który żółknie po wyschnięciu. Mleczaj chrząstkowaty (L. tabidus) ma sok bielący się z czasem na żółto i cieńszy kapelusz. Mleczaj sosnowy (L. deterrimus) jest większy, a jego sok jest pomarańczowy i zielenieje. Do rozróżnienia pomaga barwa soku, smak i wielkość owocnika; wiele podobnych mleczajów jest niejadalnych lub o gorzkim smaku.

Źródło zdjęcia: Tom Roger Johansen via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin