Trix Niernberger via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)
Koźlarz czerwony
Leccinum aurantiacum
⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.
- Sezon
- cze–paź
- Taksonomia
- Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Boletales (borowikowce) › Boletaceae (borowikowate) › Leccinum (koźlarz)
Koźlarz czerwony to dość łatwo rozpoznawalny borowik z rodziny Boletaceae. Kapelusz ma kształt początkowo półkulisty, później wypukły, o średnicy 5–20 cm, pokryty charakterystyczną pomarańczowo-czerwoną lub ceglastą powierzchnią, która z wiekiem może blaknąć. Hymenofor składa się z małych porów, początkowo żółtych, później brązowiejących, niezbudowanego oddzielnie od muszli trzonu. Trzon jest cylindryczny, zwykle dość długi (8–15 cm), o barwie żółtej u podstawy i pomarańczowej w górnej części, pokryty charakterystycznymi brązowymi drobinkami lub włókienkami rozciągającymi się od kapelusza w dół — ta cecha jest bardzo charakterystyczna i odróżnia go od podobnych gatunków. Miąższ jest żółtawy, zmienia się nieznacznie po przekrojeniu. Gatunek ściśle związany z sosną i świerkiem, rosnący w lasach iglastych i mieszanych na mossy, kwaśnych glebach, zwłaszcza w górach i wyżynach.
Cechy rozpoznawcze
Barwa kapeluszaCzerwony
- Postać owocnika
- Kapelusz z trzonem
- Hymenofor
- Rurki (pory)
- Wysyp zarodników
- Brązowy
- Średnica kapelusza
- 5–20 cm
- Wysokość trzonu
- 8–15 cm
- Pierścień
- Nie
- Pochwa (bulwa)
- Nie
- Mleczko po przekrojeniu
- Nie
- Zmiana barwy miąższu
- Miąższ żółtawy, przy przekrojeniu może nieco ciemnieć, szczególnie przy trzonku
- Zapach i smak
- Zapach słaby, niewyraźny; smak niecharakterystyczny
- Podłoże
- Gleba, Mech
- Sposób odżywiania
- Mikoryzowy (żyje w symbiozie z drzewem)
Siedlisko
Las mieszanySkraj lasu / polanaLas liściasty
Koźlarz czerwony preferuje lasy iglaste i mieszane, szczególnie z udziałem sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris) i świerka (Picea). Grzyb tworzy mikoryzę z tymi drzewami, rosnąc w warstwach mchu i w słabo zamarznięciach glebie. Owocniki pojawiają się od czerwca do października, szczególnie obficie w sierpniu i wrześniu, preferując okresy wilgotne po opadach deszczu.
⚠ Uwaga na pomyłki
Może być mylony z innymi koźlarzami, szczególnie z Leccinum versipelle (koźlarz sosnowy), które jednak rosną bardziej w kierunku łąk i borów śródleśnych. Odróżnia się głównie odcieniami zabarwienia kapelusza i charakterystycznym rozmieszczeniem włókienek na trzonie. Nie należy go mylić z koźlarzem modrzewiem (Leccinum leccinum), które w Polsce są rzadsze.
Źródło zdjęcia: Trix Niernberger via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)
Autor opisu: Miłosz Admin