
Jeff Clark via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Macrolepiota mastoidea
⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.
Czubajka sutkowata to średniej wielkości grzyb z rodziny Agaricaceae, łatwo rozpoznawalny po charakterystycznym pierścieniu na trzonie i wolancie (resztce głowni) przy podstawie. Kapelusz ma średnicę 5–15 cm, jest biały lub kremowy z brązowymi, rozmytymi plamkami lub punktkami, początkowo jajowaty, potem rozpostarty, zawsze z charakterystycznym szpiczastym wyrostkiem w centrum, przypominającym mały brodawkowaty suteczek — stąd nazwa zwyczajowa. Powierzchnia kapelusza włóknista do łuseczkowatej. Himenofor zbudowany z wolnych, białych do kremowych listewek, początkowo zakryty częściową głownią. Trzon jest cylindryczny, pusty, biały, gładki nad pierścieniem, poniżej pierścienia wyposażony w charakterystyczne koncentryczne pierścienie lub mrozowe łuseczki, u podstawy zakończony krótką woluką. Miąższ biały, niezmiennie barwny, o słabym zapachu ziemniacze-młynarskim. Pierścień jest ruchomy, początkowo białawy, może się przebarwiać na brąz. Gatunek ten jest bliski Macrolepiota procera, ale różni się mniejszymi wymiarami, subtelniejszymi plamkami na kapeluszu i obecnością wyraźnego sutkowatego wyrostka w centrum.
Czubajka kaniaMacrolepiota rhacodesCzubajeczka cuchnąca
Można pomylić z Macrolepiota procera (parasol zwyczajny) — jednak czubajka sutkowata jest mniejsza, ma bardziej dyskretne plamki na kapeluszu i charakterystyczny sutkowaty wyrostek na wierzchołku. Od Macrolepiota rhacodes (czubajka ceglasto-czerwona) odróżnia się białą barwą kapelusza bez czerwonawych odcieni. Od małych Lepiota należy odróżnić obecnością ruchomego pierścienia i woluką przy podstawie trzona.
Źródło zdjęcia: Jeff Clark via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Autor opisu: Miłosz Admin
Czubajka sutkowata rośnie na glebach bogatych w humus, w lasach liściastych, mieszanych i iglastych, preferuje siedliska z bogatą ściółką i opadłymi liśćmi. Owocniki pojawiają się od lipca do października, szczególnie po ciepłych i wilgotnych okresach. Gatunek nie wykazuje specjalnych związków z konkretnymi drzewami, rozkładając martwy materiał organiczny w glebie.