Parasolka cieniolubna

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon

maj–paź

Taksonomia

Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Agaricales (pieczarkowce) › Psathyrellaceae (kruchaweczkowate) › Parasola (kruchawica)

Parasola leiocephala to drobny, bardzo delikatny grzybek o owocnikach żyjących zaledwie jeden dzień. Kapelusz ma 0,8–2,5 cm średnicy; u młodych owocników jest jajowaty lub stożkowato-dzwonkowaty, później rozpościera się w płaski parasolek. Jest cienkomiąższowy, głęboko promieniście bruzdowany, o sfałdowanej, błoniastej powierzchni. Środek jest gładki, okrągły, ochrowo-brązowawy do rudawo-brązowego, a część brzeżna szarawa do kremowo-szarej. Bruzdy powstają między blaszkami i kapelusz z wiekiem często się marszczy. Cechą wyróżniającą jest właśnie gładki, nieprążkowany krążek na szczycie, zwykle jaśniejszy lub ciemniejszy od reszty kapelusza. Blaszki są nieliczne, wolne i przyrośnięte do kołnierzyka (pseudokolarium), szarobrązowe, w końcu czarniawe. Nie rozpływają się jak u czernidłaków (Coprinus s.l.). Zarodniki są czarne w masie, gładkie, elipsoidalne, z wyraźną centralną porą rostkową. Trzon jest cienki (4–10 cm wysokości, 1–2 mm grubości), nitkowaty, kruchy, biały, gładki lub lekko oszroniony, bez pierścienia i bez pochwy. Miąższ jest bardzo cienki, błoniasty i kruchy. Podobnych gatunków jest sporo wśród drobnych czernidłaków z rodzaju Parasola. Od P. plicatilis odróżnia się cechą, że u P. leiocephala nie występuje wyraźny kołnierzyk i charakterystyczne cechy mikroskopowe (np. wielkość i kształt zarodników). Rodzaj Parasola nazwano od łac. parasol – parasolik, co nawiązuje do kształtu rozpostartego kapelusza. Epitet leiocephala oznacza gładkogłowy (gr. leios – gładki, kephalē – głowa).

Źródło zdjęcia: Tom Roger Johansen via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin