
biogeek via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Boletus aereus
⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.
Borowik czarny to gatunek bliźniaczy dla borowika szlachetnego, o kapeluszach koloru ciemnoszarego do czarnego, zwykle matowych. Kapelusz osiąga średnicę 5-20 cm, ma kształt półkulisty w młodości, później wypłaszcza się. Powierzchnia kapelusza jest jedwabista, sucha, czasami z delikatnymi wznoszeniami. Hymenofor składa się z małych porów żółtych w młodości, przechodzących w zielonożółte w dojrzałości, wciskających się przy trzonie. Trzon jest mięsisty, przy podstawie rozszerzony, ubarwiony na szaro lub brunatno, z siateczką na górnej połowie. Miąższ jest biały lub jasnożółty, nie zmienia barwy, przy trzonie może być słabo żółtawy. Gatunek wyróżnia się brakiem wyraźnego zabarwienia na trzonie oraz mniej intensywnym żółkniętym kolorem porów w porównaniu z borowikom szlachetnym.
Borowik czarny występuje w lasach iglastych i mieszanych, szczególnie w agaricetach i borach sosnowo-świerkowych. Tworzy mikoryzę z sosnami i świerkami na glebach piaszczystych i słabo zasobnych w składniki pokarmowe. Preferuje siedliska o pośredniej wilgotności i może rosnąć zarówno na niżu, jak i w wyższych partiach terenu. Owocniki pojawiają się od czerwca do października, najobfitej w okresach wilgotnych.
Borowik szlachetnyBoletus erythropusSuchogrzybek Złotopory
Łatwo mylić z borowikom szlachetnym, różnica polega na czarnym lub szarym zabarwieniu kapelusza i siateczce trzonka. Od borowika ceglastego (Boletus chrysenteron) różni się większymi rozmiarami i gęstością porów. Od borowiku złocistego (Boletus erythropus) odróżnia go brak czerwonego zabarwienia porów i łagodny miąższ.
Źródło zdjęcia: biogeek via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Autor opisu: Miłosz Admin