
Rune Solvang via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Lepista personata
⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.
Kapelusz średnio duży do dużego, 6–15 cm średnicy, w młodości półkulisty i podwinięty na brzegu, później rozpostarty, płaskowypukły, często z falistym, nieregularnym brzegiem. Powierzchnia gładka, sucha, matowa, lekko jedwabisto-błyszcząca, w barwach szarobrązowych, szarawobeżowych do płowobrązowych, często z delikatnym szarofioletowym odcieniem. Kapelusz jest zwykle ciemniejszy w środku, a z wiekiem blaknie. Wygląd bywa porównywany do zakurzonego kapelusza, stąd nawiązanie w nazwie gatunkowej. Blaszki gęste, cienkie, łatwo oddzielające się od kapelusza, wąsko przyrośnięte lub zatokowate, w młodych owocnikach kremowobeżowe do szarawych, z wiekiem różowawobeżowe; wysyp zarodników jasnoróżowy. Trzon krępy, walcowaty, zwykle zgrubiały w dolnej części, 4–9 cm wysokości, pełny, włóknisty, jasnobeżowy do szarawego, pokryty drobnymi, podłużnymi włókienkami, często z wyraźnym fioletowawo-niebieskawym odcieniem (zwłaszcza w górnej części i u młodych okazów). Nie ma pierścienia ani pochwy. Miąższ gruby, zbity, jasny, szarawobiały, o przyjemnym, owocowo-mącznym zapachu. Gatunek charakterystyczny dzięki trzonowi o fioletowawym zabarwieniu oraz szarobrązowemu kapeluszowi; od gąski nagiej różni się brakiem wyraźnie fioletowych blaszek i kapelusza. Rośnie często w kręgach i w rzędach, tzw. czarcich kręgach. Nazwa rodzajowa Lepista pochodzi od łac. lepista, czyli rodzaj naczynia, co nawiązuje do kształtu kapelusza, a epitet personata znaczy „zamaskowany”, „w masce”, co odnosi się do maskującego, zakurzonego wyglądu owocnika.
Lepista nudaDzwonkówka trującaLejkówka szarawa
Można ją pomylić z gąską nagą (Lepista nuda), która ma wyraźnie fioletowe blaszki, trzon i kapelusz oraz bardziej fioletowo-brunatną barwę. Groźna jest pomyłka z trującymi włóknouszkami i zasłonakami, np. zasłonak (Cortinarius spp.) o rdzawobrązowym wysypie zarodników i pajęczynówce (cortina) oraz z szarymi, trującymi gatunkami Entoloma, zwłaszcza dzwonkówką jadowitą (Entoloma sinuatum), która ma różowy wysyp, mączny zapach i żółtawe zabarwienie blaszek. Gąska kołpakowata ma przyjemny zapach, jasny wysyp zarodników i nie ma pajęczynówki, ale ze względu na ryzyko pomyłki zbiór wymaga pewnej identyfikacji.
Źródło zdjęcia: Rune Solvang via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Autor opisu: Wieśniara z Miasta Anna G.
Rośnie na łąkach, pastwiskach, polanach, skrajach lasów, w parkach, ogrodach, zaroślach i na przydrożach, rzadziej w lasach liściastych i mieszanych, na glebach próchnicznych, bogatych w materię organiczną, zwykle wilgotnych. Często tworzy rzędy i kręgi czarcie. Owocniki pojawiają się późną jesienią, od września do grudnia, nawet po pierwszych przymrozkach, a w łagodne zimy dłużej. Występuje głównie na niżu i w niższych partiach gór.