Smardz Stożkowaty

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon

kwi–maj

Taksonomia

Fungi (grzyby) › Ascomycota (workowce) › Pezizomycetes (kustrzebniaki) › Pezizales (kustrzebkowce) › Morchellaceae › Morchella

Owocnik jest typu smardzowatego i składa się z wyraźnego kapelusza (główki) osadzonego na pustym trzonie. Kapelusz ma kształt wydłużony, stożkowaty do jajowatociosłego, wysokość zwykle 3–8 cm i szerokość 2–5 cm. Jego powierzchnię tworzą głębokie komory (jamki) ułożone wyraźnie podłużnie, w pionowych rzędach, rozdzielone ostrymi żeberkami. Młode owocniki są oliwkowobrązowe, szarobrązowe lub szare, a z wiekiem ciemnieją do brunatnoczarnych. Żeberka bywają ciemniejsze od dna komór, a u starszych okazów prawie czarne. Dolny brzeg kapelusza jest przyrośnięty do trzonu bezpośrednio, bez wolnej, zwisającej części. Hymenofor pokrywa wnętrze komór jako gładka warstwa zarodnikotwórcza, bez blaszek i rurek. Trzon jest walcowaty, nieco rozszerzony ku podstawie, biały do kremowego lub bladożółtawego, o powierzchni drobnoziarnistej lub łuseczkowatej, często podłużnie bruzdowany. Wewnątrz jest pusty i komora trzonu łączy się z jamą kapelusza, co widać po przekrojeniu wzdłuż. Miąższ jest cienki, kruchy, woskowaty, o delikatnym zapachu. Najważniejsze cechy rozpoznawcze to stożkowaty kształt kapelusza, regularne podłużne rzędy komór, ciemniejące żeberka oraz całkowicie pusty środek owocnika. Nazwa rodzajowa Morchella wywodzi się ze staroniemieckiego słowa określającego smardze, a epitet conica (łac. stożkowaty) nawiązuje do kształtu kapelusza. Smardze od wieków są cenione w kuchni, a ich pojawienie się jest jednym z symboli wczesnej wiosny. Systematyka rodzaju Morchella jest sporna i nazwa M. conica bywa używana w szerokim sensie dla kilku blisko spokrewnionych gatunków, np. M. elata.