Mandy Hackney via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Uchówka zajęcza

Otidea leporina

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: sie–lis
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Ascomycota (workowce) › Pezizomycetes (kustrzebniaki) › Pezizales (kustrzebkowce) › Otideaceae › Otidea

Owocnik ma kształt wydłużonego, jednostronnie rozciętego pucharka, przypominającego ucho zająca, stąd nazwa gatunkowa (leporina – zajęczy). Jest zwykle wysoki, wąski i spiczasto zakończony, a po jednej stronie ma szczelinę sięgającą prawie do nasady. Brzeg bywa nieco falisty, często lekko podwinięty do środka. Wysokość owocnika wynosi ok. 3–8 cm, a szerokość zwykle 2–5 cm. Owocniki rosną pojedynczo lub w grupach, często zrośnięte nasadami. Wewnętrzna powierzchnia (hymenium) jest gładka, żółtawa, żółtobrązowa lub ochrowa, czasem z oliwkowym odcieniem. Zewnętrzna strona jest podobnej barwy, ale bywa ciemniejsza, brązowawo-żółta, drobno oprószona lub ziarnista. Trzon jest bardzo krótki, zredukowany do pogrubionej, często białawo-żółtawo owłosionej nasady, którą grzyb tkwi w ściółce. Miąższ jest cienki, kruchy i woskowaty, bez wyraźnego zapachu. Zarodniki są elipsoidalne, bezbarwne i gładkie, a charakterystyczne są też parafizy zagięte na końcach. Tych cech nie widać gołym okiem, ale pomagają w oznaczaniu pod mikroskopem. Uszak zajęczy należy do trudnego rodzaju Otidea, w którym gatunki rozpoznaje się po kształcie, barwie i cechach mikroskopowych. Wyróżnia go kombinacja żółtobrązowej barwy, smukłego, szczelinowatego kształtu i występowania w lasach iglastych, zwłaszcza pod świerkiem. Dla pewności zaleca się badanie mikroskopowe.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaŻółtyBrązowy

Postać owocnika: Miseczkowaty
Hymenofor: Gładki
Wysyp zarodników: Biały
Średnica kapelusza: 3–8 cm
Wysokość trzonu: 0.5–2 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ po przekrojeniu lub uszkodzeniu nie zmienia barwy.
Zapach i smak: Zapach słaby, nieswoisty, grzybowy; smak łagodny i nie ma znaczenia diagnostycznego, więc nie należy go sprawdzać przez kosztowanie.
Podłoże: Gleba, Ściółka
Sposób odżywiania: Mikoryzowy (żyje w symbiozie z drzewem)

Siedlisko

Las iglastyLas mieszanyLas liściasty

Rośnie w lasach iglastych i mieszanych, zwłaszcza pod świerkami, rzadziej pod sosnami. Występuje na ściółce i próchnicznej glebie, zwykle na stanowiskach umiarkowanie wilgotnych. Owocniki pojawiają się od późnego lata do jesieni, szczególnie po okresach deszczowych. Spotyka się go od niżu po tereny górskie.

Tworzy mikoryzę z: świerk, sosna

⚠ Uwaga na pomyłki

Uchówka brązowa Uchówka Skórzasta Uchówka cytrynowa Uchówka ośla

Można go pomylić z innymi uszakami, zwłaszcza z uszakiem osłoniętym (Otidea onotica), który jest jaśniejszy, żółtopomarańczowy lub różowawy, oraz z uszakiem grubym (Otidea bufonia) o ciemniejszej barwie. Odróżnia się go po barwie, kształcie owocnika i cechach mikroskopowych, zwłaszcza zarodnikach i parafizach. Pewne oznaczenie wymaga mikroskopu.

Źródło zdjęcia: Mandy Hackney via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Wieśniara z Miasta Anna G.