Uchówka ośla

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon

lip–lis

Taksonomia

Fungi (grzyby) › Ascomycota (workowce) › Pezizomycetes (kustrzebniaki) › Pezizales (kustrzebkowce) › Otideaceae › Otidea

Uchówka ośla tworzy owocniki w kształcie wysokiego, jednostronnie rozciętego pucharka, który przypomina ucho zwierzęcia, stąd polska i łacińska nazwa (onotica – „osli”, od gr. onos – osioł). Owocnik ma zwykle 3–8 cm wysokości, jest wydłużony, ze zwężoną, często stożkowato wydłużoną i rozciętą po jednej stronie częścią szczytową, a w młodości prawie zamknięty. Brzeg jest falisty, nierówny i zagięty do wewnątrz. Wewnętrzna, zarodnikotwórcza powierzchnia (hymenium) jest gładka, żółtawa do pomarańczowożółtej, często z różowym lub łososiowym odcieniem. Zewnętrzna strona jest jaśniejsza, żółtobrązowa do ochrowej, drobno oprószona lub ziarenkowata. Owocniki rosną pojedynczo lub w małych grupkach, często zrośnięte podstawami. Trzon jest bardzo krótki, gruby, wręcz szczątkowy lub mocno wciśnięty w podłoże, białawy, często pokryty białawą grzybnią i drobinkami ściółki. Miąższ jest cienki, kruchy i woskowaty, jasnożółtawy. Zarodniki są elipsoidalne, gładkie, bezbarwne, zwykle z dwiema kroplami oleju, a w owocnikach występują parafizy z haczykowato wygiętymi, często żółtawymi wierzchołkami. Do pewnego rozpoznania gatunku wskazane jest badanie mikroskopowe. Od innych uchówek, np. Otidea alutacea, O. bufonia czy O. cochleata, odróżnia ją jasna, żółto-pomarańczowa barwa z różowawym odcieniem oraz smukły, uszkowaty kształt. Jest to gatunek mikoryzowy, uznawany za wskaźnik lasów o względnie stabilnych warunkach glebowych.

Źródło zdjęcia: Filip Żuchowski via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Wieśniara z Miasta Anna G.