Mandy Hackney via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Gąska siarkowa

Tricholoma sulphureum

Trujący

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: sie–lis
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Agaricales (pieczarkowce) › Tricholomataceae (gąskowate) › Tricholoma

Gąska siarkowa ma kapelusz o średnicy zwykle 3–8 cm, u młodych owocników łukowaty lub dzwonkowaty, później rozpostarty z szerokim, niskim garbem. Powierzchnia jest sucha, matowa, delikatnie jedwabiście włókienkowata, a przy brzegu często nieco podwinięta. Barwa jest siarkowożółta, w środku zwykle ciemniejsza, oliwkowa, żółtobrązowawa lub zielonkawo-brązowawa, ku brzegowi jaśniejsza. Cały owocnik sprawia wrażenie jednolicie żółtego. Blaszki są dość grube, rzadkie, wąsko przyrośnięte lub zatokowato wycięte przy trzonie, siarkowożółte i stosunkowo szeroko rozstawione, z ostrymi krawędziami. Zarodniki są białe. Trzon jest walcowaty, często wygięty, pełny, potem włóknisty, o wysokości około 4–10 cm. Ma barwę żółtą, często z rdzawo-oliwkowym odcieniem, a powierzchnię włókienkowatą; pierścienia nie ma. Miąższ jest żółty, zwarty i włóknisty. Najbardziej charakterystyczną cechą jest bardzo silny zapach gazu świetlnego (smoły), który pozwala odróżnić gatunek od innych żółtych gąsek. Nazwa gatunkowa sulphureum oznacza „siarkowy” i nawiązuje do barwy owocników. Gatunek jest pospolity i łatwy do rozpoznania w terenie dzięki połączeniu barwy i zapachu. Występuje często w zbiorowiskach z innymi gąskami, a młode okazy bywają mylone z jadalnymi grzybami o żółtej barwie.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaŻółtyZielonyBrązowy

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Blaszki
Przyrośnięcie blaszek: Zatokowato wycięte
Wysyp zarodników: Biały
Średnica kapelusza: 3–8 cm
Wysokość trzonu: 4–10 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ po przekrojeniu nie zmienia istotnie barwy i pozostaje siarkowożółty; może jedynie lekko ciemnieć ze starością.
Zapach i smak: Zapach bardzo intensywny, nieprzyjemny, przypominający gaz świetlny, smołę lub siarkowodór; smak gorzkawy i niemiły, co dodatkowo zniechęca do spożycia.

Siedlisko

Las liściastyLas mieszanySkraj lasu / polanaParki/ogrody

Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, zwłaszcza pod dębami i bukami, rzadziej w borach sosnowych, a także w parkach i na skrajach lasów. Preferuje gleby ubogie lub umiarkowanie żyzne, często lekko kwaśne, ale spotykany bywa także na podłożu wapiennym. Owocniki pojawiają się od późnego lata do jesieni, zwykle od sierpnia do listopada, szczególnie po okresach deszczowych. Rośnie pojedynczo lub w małych grupach, jest występuje na niżu i w niższych partiach gór.

⚠ Uwaga na pomyłki

Tricholoma auratum Tricholoma viridilutescens Gąska liściowata Gąska zielonka

Można ją pomylić z gąską zielonką (Tricholoma equestre) oraz z gąską sosnową (Tricholoma auratum), które mają przyjemny mączny zapach i zwykle bardziej zielonkawe lub oliwkowe tony; ich zapach jest zasadniczo odmienny od gazowego. Podobne są także inne żółtawe gąski, np. Tricholoma viridilutescens i Tricholoma frondosae, jednak nie mają one tak intensywnego zapachu gazu. Kluczowe jest porównanie zapachu oraz barwy blaszek: u gąski siarkowej blaszki są wyraźnie siarkowożółte, rzadkie i grube.

Źródło zdjęcia: Mandy Hackney via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin