Stożkówka miękka

Kapelusz jest bardzo mały, zwykle ma 1–3,5 cm średnicy. Młody jest jajowaty lub stożkowaty, potem dzwonkowaty i stożkowato dzwonkowaty, a przy starzeniu się może się rozpościerać i wywijać brzegiem. Powierzchnia jest gładka, matowa lub lekko jedwabista, u młodych owocników biała lub kremowobiała. Starsze egzemplarze mają środek bladoochrowy lub żółtawy. Brzeg jest wyraźnie prążkowany przez prześwitujące blaszki, a kapelusz jest cienki, delikatny i higrofaniczny. Owocniki są bardzo nietrwałe: pojawiają się rano, a po paru godzinach więdną, kurczą się i brązowieją, szczególnie w słońcu. Blaszki są gęste, wąskie i przy trzonie wolne lub wąsko przyrośnięte (ostro przyrośnięte). Młode są blado kremowe, z wiekiem stają się rdzawobrązowe, bo dojrzewają zarodniki. Wysyp zarodników jest rdzawobrązowy lub ochrowobrązowy. Trzon jest długi, cienki (1–3 mm), prosty, wiotki i kruchy, wysokości zwykle 5–12 cm. Jest biały lub białawy, przy młodych owocnikach pokryty drobną mączystą lub oprószoną strukturą, a u dołu ma lekko zgrubiałą podstawę. Nie ma pierścienia ani osłony. Miąższ jest bardzo cienki i kruchy, bez wyraźnego zapachu. Gatunek poznaje się po białym, delikatnym kapeluszu z prążkowanym brzegiem, długim i cienkim trzonie bez pierścienia i po rdzawobrązowych blaszkach starszych owocników. Do pewnego oznaczenia potrzebna jest mikroskopia: zarodniki mają pory rostkowe, a skórka kapelusza zbudowana jest z komórek tworzących warstwę z cystydiami (lecytyformi) na blaszkach. W literaturze znany jest też jako Conocybe lactea, Conocybe albipes lub Conocybe apala (stąd nazwy „stożkówka mleczna” i „stożkówka miękka”). Nazwa rodzaju pochodzi od greckich słów konos (stożek) i kybe (głowa), a epitet apala od greckiego apalos – delikatny, miękki, co dobrze oddaje kruchość owocników.

Autor opisu: Miłosz Admin