
Hubert Sztyler via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)
Fomitopsis pinicola
⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.
Pniarek obrzeżony tworzy duże, twarde, drewniejące owocniki o kształcie kopytowatym, konsolowatym lub półkolistym, przyrośnięte bokiem do podłoża, bez trzonu. Dorosłe okazy osiągają zwykle 10–30 cm szerokości, a w skrajnych przypadkach więcej, i mają grubość do kilkunastu cm. Powierzchnia górna jest zrazu gładka, potem w koncentryczne bruzdy, pokryta twardą, zrogowaciałą skorupą w kolorze od szarobrunatnego, czarniawego, po czerwonobrunatny lub ceglastoczerwony. Charakterystyczny jest szeroki, kremowy do żółtawo-pomarańczowego brzeg, który u młodych okazów jest jasny i wyraźnie odcina się od ciemniejszej części kapelusza. Skorupa często pokryta jest lśniącą, lakierowaną warstwą żywicy, a po przyłożeniu płomienia lub w upalne dni może się topić lub być lepka. Nazwa „obrzeżony” odnosi się do tego wyraźnie odbarwionego, zwykle jasnego lub czerwonopomarańczowego brzegu. Hymenofor jest rurkowaty, o drobnych, okrągłych porach (3–6 na mm), w barwie kremowej do jasnożółtej; po dotknięciu lekko żółknie lub brązowieje. Rurki są wielowarstwowe, warstwy narastają co roku, a ich długość w jednej warstwie wynosi zwykle do 1 cm. Miąższ jest twardy, korkowaty do drewnisto-włóknistego, jasny, kremowy do beżowo-brązowawego, o kwaskowatym zapachu przypominającym drożdże lub owoce. Wysyp zarodników jest biały. Owocniki są wieloletnie, a z roku na rok powiększają się; często wytwarzają krople wydzielanej wody (gutacja) na powierzchni porów oraz na brzegu, szczególnie u młodych, szybko rosnących okazów. Gatunek wywołuje brunatną zgniliznę drewna, rozkładając celulozę i pozostawiając brunatny, kostkowaty próchniec. Od podobnych gatunków odróżnia go przede wszystkim szeroki, kremowo-pomarańczowy brzeg, lakierowana, żywiczna skorupa, kwaskowaty zapach oraz kremowy hymenofor. Jest bardzo pospolity w całej Polsce i jednym z najczęściej spotykanych grzybów nadrzewnych w lasach. Należy do najważniejszych rozkładców drewna iglastego, ma duże znaczenie ekologiczne, tworząc próchnicę i miejsca d
Bardzo pospolity w lasach iglastych i mieszanych, szczególnie na świerku, sośnie, jodle, a także bukach i brzozach. Rośnie na martwych pniach, kłodach, leżących konarach i pniakach, rzadziej jako pasożyt słabości na osłabionych żywych drzewach. Występuje od nizin po górskie lasy regla dolnego i górnego, chętniej w wilgotnych, naturalnych drzewostanach. Owocniki wieloletnie można obserwować przez cały rok, a nowe przyrosty pojawiają się głównie od wiosny do jesieni.
Białoporek brzozowyCzyreń ogniowyFomes fomentariusLakownica spłaszczonaRhodofomes roseus
Można go pomylić z hubą pospolitą (Fomes fomentarius), która ma szarą, matową skorupę, brunatny miąższ i brak wyraźnego jasnego brzegu. Z kolei pniarek ciernisty lub żywiczak (Ganoderma) mają inną, brązową lub lakierowaną powierzchnię i brunatny wysyp zarodników. Czyreń ognisty (Phellinus igniarius) ma ciemny, spękany, matowy owocnik z rdzawo-brunatnym miąższem, a Fomitopsis rosea ma różowawy hymenofor i miąższ.
Źródło zdjęcia: Hubert Sztyler via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)
Autor opisu: Wieśniara z Miasta Anna G.