Paula Nimigean via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

drewniaczek tygrysi

Neolentinus schaefferi

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: maj–paź
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Gloeophyllales (niszczycowce) › Gloeophyllaceae (niszczycowate) › Neolentinus

Kapelusz ma 3–12 cm średnicy, w młodości jest wypukły, potem płasko rozpostarty, często lekko wklęsły pośrodku, niekiedy nieregularny lub mimośrodowy. Powierzchnia jest sucha, w odcieniach od kremowego, żółtawego i ochrowego po brązowy lub rudobrązowy. Środek jest ciemniejszy i pokryty drobnymi, przylegającymi, ciemnobrązowymi łuskami, które nadają kapeluszowi wzór podobny do tygrysich pasków. Brzeg jest początkowo podwinięty, później wyprostowany i często postrzępiony. Hymenofor tworzą blaszki silnie zbiegające na trzon, gęste i kremowe, z wiekiem żółtawe lub brązowiejące. Ich ostrza są wyraźnie ząbkowane lub postrzępione, a zarodniki białe. Trzon jest krótki, gruby, walcowaty, zwykle zwężony ku podstawie, często zakorzeniony w drewnie lub nieco ukośny. Jest kremowy lub brązowawy i pokryty brązowymi łuskami, zwłaszcza w dolnej części, bez pierścienia i bez osłony. Miąższ jest biały lub kremowy, twardy, skórzasty i włóknisty, szczególnie w trzonie. Powoduje brunatną zgniliznę drewna. Od podobnych gatunków odróżnia go połączenie cech: ząbkowane blaszki, łuskowaty kapelusz, anyżkowy zapach, wzrost na drewnie iglastym i brunatna zgnilizna. Nazwa rodzajowa Neolentinus oznacza „nowy Lentinus”, a epitet upamiętnia niemieckiego mykologa Jacoba Christiana Schäffera. Gatunek jest uznawany za wskaźnik starszych, naturalnych lasów, choć bywa spotykany także na przetworzonym drewnie, np. podkładach kolejowych czy słupach.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaKremowyŻółtyBrązowyPomarańczowy

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Blaszki
Przyrośnięcie blaszek: Zbiegające
Wysyp zarodników: Biały
Średnica kapelusza: 3–12 cm
Wysokość trzonu: 2–8 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ po przekrojeniu nie zmienia barwy, pozostaje białawy lub kremowy.

Siedlisko

Las iglastyMartwe drewno/pniakiSkraj lasu / polana

Rośnie na martwym drewnie drzew iglastych, głównie sosny, rzadziej świerka i jodły. Spotyka się go na pniach, pniakach, leżących kłodach, a także na obrobionym drewnie, np. podkładach, słupach i budowlach. Występuje w borach i lasach mieszanych, na skrajach lasów, na terenach nasłonecznionych i ciepłych. Owocniki pojawiają się od późnej wiosny do jesieni, najczęściej w lecie, zwykle po opadach.

⚠ Uwaga na pomyłki

Twardówka anyżkowa Twardoskórzak łuskowaty Twardziak tygrysi Łyczak muszlowy

Najłatwiej pomylić go z drewniaczkiem ostrołuskim (Neolentinus lepideus), który ma bardziej łuskowaty kapelusz, mniej wyraźne ząbkowanie blaszek i słabszy zapach. Podobny jest też pniarek obrzeżony (Lentinus tigrinus), który ma jednak mniejsze owocniki, pierścień i rośnie na drewnie liściastym, zwłaszcza wierzbowym. Z kolei gatunki z rodzaju Panus lub Lentinellus mają odmienne blaszki, kolor i zapach. Wśród gatunków z rodzaju Lentinellus można trafić na formy o podobnym zapachu, lecz o odmiennym wyglądzie, smaku i innym podłożu.

Źródło zdjęcia: Paula Nimigean via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin