
Bjørn Eidhammer via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Russula risigallina
⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.
Mały, delikatny gołąbek o kapeluszu zwykle 2–6 cm średnicy, w młodości półkulistym lub wypukłym, później płaskim i z lekko wklęsłym środkiem. Brzeg kapelusza z wiekiem staje się wyraźnie prążkowany. Skórka jest gładka, w stanie wilgotnym lekko lepka, a przy suchej pogodzie matowa. Dość łatwo schodzi z kapelusza, co najmniej do połowy jego promienia. Barwa jest bardzo zmienna, stąd polska nazwa: najczęściej jasnożółta lub żółtawa, ale kapelusz bywa też pokryty różowawymi, czerwonawymi, fioletowymi, oliwkowozielonymi lub brudnobrązowymi plamami. Młode owocniki są często różowawe lub fioletowawe, potem żółkną. Kolor kapelusza bywa więc nierówny i plamisty. Blaszki są gęste, cienkie, kruche, przyrośnięte do trzonu, w młodości kremowe, a potem żółtawe do ochrowożółtych. Wysyp zarodników ma barwę ochrową do żółtej. Trzon jest cylindryczny, 2–5 cm wysokości, biały, czasem z lekkim żółtawym lub szarawym nalotem w starszych owocnikach. Jego powierzchnia jest gładka lub delikatnie pomarszczona. Wnętrze trzonu jest kruche i szybko staje się watowate lub puste. Miąższ jest biały, kruchy i cienki, o łagodnym smaku. Ważną cechą jest połączenie małych rozmiarów, żółtych blaszek i ochrowego wysypu z wielobarwnym, często różowo-żółto-zielonym kapeluszem oraz łagodnego smaku. Gatunek jest blisko spokrewniony z Russula lutea, a niektórzy autorzy traktują je jako jeden takson. Nazwa risigallina pochodzi od dawnego określenia związanego z kolorem żółtka lub kurczęcia, a polska nazwa i synonim chamaeleontina nawiązują do zmienności barw, jak u kameleona.
Russula ochroleucaGołąbek żółciowyGołąbek jasnożółtyRussula luteaGołąbek białocytrynowy
Można go pomylić z innymi żółtymi gołąbkami. Russula claroflava (gołąbek żółty) jest zwykle większy, ma żywo żółty kapelusz bez różowych i fioletowych odcieni, a jego miąższ szarzeje po przekrojeniu. Russula ochroleuca ma większe owocniki, bardziej zielonkawożółty kapelusz i ostrzejszy smak. Russula lutea ma bardziej pomarańczowożółte blaszki i jednolitszy, często różowo-pomarańczowy kapelusz. Russula fellea ma słomkowożółty kapelusz i gorzki, piekący smak. Gatunki łagodne od piekących odróżnia się przez ostrożną próbę smaku małego kawałka blaszki, bez połykania. Nie należy zbierać gołąbków bez pewnego rozpoznania.
Źródło zdjęcia: Bjørn Eidhammer via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)
Autor opisu: Miłosz Admin
Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, na skrajach lasów, w parkach, na zarośniętych drogach i w zaroślach. Tworzy mikoryzę głównie z brzozami, dębami i osikami, a także z innymi drzewami liściastymi. Preferuje gleby wilgotne, próchnicze, często na miejscach podmokłych, w pobliżu torfowisk i w wilgotnych zagłębieniach. Owocniki pojawiają się od czerwca do października, najobficiej w ciepłe i wilgotne lata po deszczach. Występuje na niżu i w niższych położeniach górskich.