Oskari Virtanen via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Gołąbek białozielonawy

Russula aeruginea

Jadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: cze–paź
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Russulales (gołąbkowce) › Russulaceae (gołąbkowate) › Russula

Kapelusz ma 5–9 cm średnicy, za młodu półkulisty lub wypukły, później płasko rozpostarty i z lekko wklęśniętym środkiem. Brzeg jest gładki lub z wiekiem słabo prążkowany. Skórka jest gładka, w stanie wilgotnym lekko lepka, a w suchym matowa. Jest zielona, szarozielona lub trawiastozielona, czasem z oliwkowym albo żółtawym odcieniem i ciemniejszym, brązowozielonym środkiem. W starszych owocnikach często występują rdzawe plamki. Skórka daje się ściągać zwykle do połowy promienia kapelusza lub nieco mniej. Blaszki są gęste, białe, z wiekiem kremowe, a w starszych owocnikach z rdzawymi plamami. Są przyrośnięte do trzonu, dość kruche i nierównej długości, z pojedynczymi rozwidleniami przy trzonie. Wysyp zarodników jest biały lub bardzo jasnokremowy. Trzon ma 4–8 cm wysokości, jest walcowaty, krępy, biały, gładki lub delikatnie pomarszczony podłużnie. Z wiekiem często rdzawieje u podstawy. Jest kruchy i sztywny, w środku początkowo pełny, później gąbczasty. Miąższ jest biały, kruchy, bez wydzielania mleczka. Gatunek wyróżnia się zielonym kapeluszem i związkiem z brzozą. Podobne gołąbki zielonawe mają inne cechy: zwykle są bardziej kontrastowe w barwach lub mają inny smak, jak gołąbek zielonawy (Russula virescens) o popękanej, łatkowatej skórce. Nazwa „aeruginea” pochodzi od łac. aerugo, czyli patynie lub zieleni miedzi (grynszpanu), co odnosi się do barwy kapelusza.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaZielonySzaryŻółty

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Blaszki
Przyrośnięcie blaszek: Przyrośnięte
Wysyp zarodników: Biały
Średnica kapelusza: 5–9 cm
Wysokość trzonu: 4–8 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ jest biały i po przekrojeniu nie zmienia barwy, a w starszych owocnikach lub w miejscach uszkodzeń może z czasem lekko szarzeć lub brązowieć, ale nie jest to cecha wyraźna. Przy zetknięciu z siarczanem żelaza (FeSO4) trzon przebarwia się na różowawo.
Zapach i smak

Siedlisko

Las liściastyLas mieszanyLas iglastySkraj lasu / polanaParki/ogrody

⚠ Uwaga na pomyłki

muchomor sromotnikowy Russula emetica Gołąbek zielonawy Gołąbek żółciowy Gołąbek zielonawofioletowy Gołąbek oliwkowozielony

Można go pomylić z innymi zielonymi gołąbkami. Gołąbek zielonawy (Russula virescens) ma skórkę spękaną w charakterystyczne łatki, rośnie przy dębach i bukach i jest cenionym jadalnym grzybem. Gołąbek wymiotny (Russula emetica) i inne piekące gołąbki mogą mieć zielonkawe odcienie, ale ich smak jest ostry. Gołąbek zielonawy (Russula heterophylla) ma zwykle bardziej zielony kapelusz i gęstsze blaszki, które się rozwidlają. Należy też bezwzględnie odróżniać go od muchomora zielonawego (Amanita phalloides), który ma pierścień, pochwę i białe blaszki. Pochwę trzeba sprawdzić, wykopując cały owocnik wraz z podstawą trzonu.

Źródło zdjęcia: Oskari Virtanen via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin