Błyskoporek Podkorowy

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon

sty–gru

Taksonomia

Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Hymenochaetales (szczeciniakowce) › Hymenochaetaceae (szczeciniakowate) › Inonotus (błyskoporek)

Błyskoporek podkorowy tworzy dwa zasadniczo różne stadium rozwojowe: stadium wegetatywne (anamorfa, tzw. czaga) oraz stadium generatywne (teleomorfa, owocnik właściwy). Stadium wegetatywne ma postać nieregularnego, bulwiastego chancra (sklerocjum) o wyglądzie zwęglonego drewna. Powierzchnia zewnętrzna jest czarna do ciemnobrązowej, głęboko spękana, o fakturze przypominającej spalony węgiel, rozpadająca się na małe, kanciaste kawałki. Ciemne zabarwienie wynika z dużej zawartości melaniny. Sklerocjum jest twarde i silnie przytwierdzone do pnia, często puste u podstawy. Wnętrze jest brunatno‑rdzawe do brunatno‑żółtawego, z żółtymi żyłkami, twarde, korkowate, ziarniste. Miąższ czernieje w obecności KOH (wodorotlenek potasu), co stanowi użyteczną cechę diagnostyczną. W tkance sklerocjum wytwarzane są grubościenne, bezpłciowe zarodniki przetrwalnikowe – chlamydospory, początkowo bezbarwne, później szarozielone, w stadium dojrzałym rdzawo‑brązowe. Ważne: sklerocjum nie jest typowym owocnikiem, lecz formą przetrwalnikową zbudowaną z mieszaniny strzępek grzyba i zhipertrofizowanych tkanek drzewa. Stadium generatywne tworzy cienką, rozpostartą (resupinowaną) skorupę pod korą drzewa, pojawiającą się zwykle 3–4 lata po śmierci drzewa. Owocnik jest roczny, mięsisto‑korkowaty za młodu, twardy i łamliwy po wyschnięciu. Powierzchnia porów jest początkowo biaława do żółtawej, z wiekiem ciemnieje do brunatno‑czerwonawej, z metalicznym, srebrzystym połyskiem. Pory są okrągłe, kanciaste lub wydłużone, w liczbie 6–8 na milimetr; dissepiments (ściany między porami) są grube i całkowite za młodu, później cienkie i postrzępione. Warstwa rurek jest często ułożona skośnie (stąd epitet „obliquus”), łamliwa, ciemnobrązowa, o grubości do 3 cm. Subiculum (warstwa między rurkami a podłożem) jest cienkie (3–7 mm), miękkie, później korkowate, słabo strefowane, żółtawo‑brunatne do pomarańczowo‑brunatnego. Wysyp zarodników jest bladożółty do żółtozielonkawego. Cechy mikroskopowe: strzępki hialinowe, często rozdęte do 20 μm szerokości, ze sprzączkami; szczecinki (setae) obecne w hymenium i kontekście, subulowane do brzuchatych, 16–22(40) × 4,5–7 μm, o pogrubionych, brunatnych ścianach; podstawki szeroko maczugowate, z 2–4 sterygmami, bez sprzączek u podstawy, 15–20 × 8–12 μm; zarodniki jajowate do szeroko elipsoidalnych, gładkie, z lekko pogrubioną ścianą, z gutulami, hialinowe do bladożółtych. Zapach i smak: słaby, przyjemny zapach; smak łagodny.