willingarden via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Mleczaj zieleniejący

Lactifluus glaucescens

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: lip–paź
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Russulales (gołąbkowce) › Russulaceae (gołąbkowate) › Lactifluus

Mleczaj zieleniejący to średniej wielkości lub duży, twardy, całkowicie biały grzyb o lejkowatym kształcie. Kapelusz ma 5–12 cm średnicy, jest początkowo wypukły ze wpuklonym środkiem, później głęboko lejkowaty. Brzeg jest długo podwinięty. Powierzchnia jest sucha, matowa, gładka lub delikatnie omszona (zamszowa), biała do kremowej. Z wiekiem i po dotknięciu pojawiają się na niej żółtawe, kremowe lub lekko brązowawe plamy. Blaszki są bardzo gęste, wąskie, cienkie, białawe do kremowych, często widlasto rozwidlone i zbiegające na trzon. Trzon ma 3–6 cm wysokości, jest krótki, walcowaty, pełny, twardy, biały i suchy, gładki lub nieco omszony. Miąższ jest zbity, kruchy, biały, wydziela obfite białe, ostre w smaku mleko. Przy wysychaniu, zwłaszcza na blaszkach, mleko przebarwia się na zielonkawo lub żółtawo, i właśnie ta cecha dała nazwę gatunkowi (łac. glaucescens – 'sinozielonawy'). Gatunek jest zbliżony do mleczaja pieprzowego (Lactifluus piperatus), od którego odróżnia go zieleniejące mleko i zwykle nieco mniejsze rozmiary. W starszej literaturze opisywany jako Lactarius glaucescens. Jest ciepłolubny i w Polsce rośnie raczej lokalnie.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaBiałyKremowy

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Blaszki
Przyrośnięcie blaszek: Zbiegające
Wysyp zarodników: Biały
Średnica kapelusza: 5–12 cm
Wysokość trzonu: 3–6 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Tak
Zmiana barwy miąższu: Miąższ jest biały i po przekrojeniu praktycznie nie zmienia barwy, ale białe mleko po wyschnięciu (zwłaszcza na ostrzach blaszek) żółknie lub zielenieje, stąd nazwa gatunku.
Zapach i smak: Zapach słaby, lekko owocowy lub grzybowy, mało charakterystyczny; smak mleka i miąższu piekąco ostry, co ułatwia rozpoznanie.
Podłoże

Siedlisko

Las liściastyLas mieszanySkraj lasu / polanaParki/ogrody

Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, pod dębami, bukami, grabami i brzozami, z którymi tworzy mikoryzę. Preferuje gleby żyzne, umiarkowanie wilgotne, często w miejscach ciepłych i na skrajach lasów, a także w parkach. Owocniki pojawiają się od lipca do października, zwłaszcza po okresach deszczowych. Występuje głównie na niżu i w niższych położeniach górskich.

⚠ Uwaga na pomyłki

Mleczaj różowoblaszkowy Mleczaj chrząstka Gołąbek smaczny Mleczajowiec biel

Najczęściej mylony z mleczajem pieprzowym (Lactifluus piperatus), który ma mleko niezmieniające barwy lub tylko lekko żółknące, oraz z mleczajem białym (Lactifluus vellereus), który ma wyraźnie omszony, aksamitny kapelusz i rzadsze blaszki. Inne białe, ostre mleczaje i gołąbki mogą wyglądać podobnie. Kluczowe cechy to bardzo gęste blaszki i zieleniejące po wyschnięciu mleko. Ponieważ są to gatunki trudne do rozróżnienia, a ostry smak zniechęca do spożycia, najlepiej nie zbierać go do jedzenia.

Źródło zdjęcia: willingarden via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin