Kristian Bosak via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Krwistoborowik wilczy

Rubroboletus lupinus

Trujący

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: lip–wrz
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Boletales (borowikowce) › Boletaceae (borowikowate) › Rubroboletus (krwistoborowik)

Krwistoborowik wilczy to okazały borowik o kapeluszu 5–15 cm średnicy, u młodych owocników półkulistym, później poduszkowatym i szeroko wypukłym. Skórka jest sucha, delikatnie filcowata lub aksamitna, u starszych okazów gładsza. Barwa jest blada: szarawa, kremowa, oliwkowo-brązowawa lub ochrowa, często z różowymi albo czerwonawymi plamami, zwłaszcza przy brzegu. Po naciśnięciu skórka ciemnieje lub niebieszczeje. Rurki są żółte lub żółtozielonkawe, a ujścia porów pomarańczowe do krwistoczerwonych, co wyróżnia ten gatunek na tle bladych borowików. Pory są drobne i po dotknięciu szybko sinieją. Trzon ma 5–12 cm wysokości, jest krępy, w młodości brzuchaty lub bulwiasty, później walcowaty, ku podstawie zwężony. Barwa jest żółta, a od dołu, zwłaszcza w środkowej i dolnej części, pokrywają go czerwone ziarenka lub drobna siateczka. Podstawa często ma odcień czerwonawo-brunatny. Miąższ jest jędrny, żółtawy, na przekroju szybko siniejący. U starszych owocników ma nieprzyjemny zapach. Do cech rozpoznawczych należą więc jasny, szaro-kremowy kapelusz z różowymi nalotami, czerwone pory, żółty trzon z czerwonym nakrapianiem i silne siniejenie miąższu. Nazwa gatunkowa „lupinus” (wilczy) nawiązuje do dawnych nazw borowików uznawanych za szkodliwe, w tym „borowika wilczego”. Gatunek ten należy do ciepłolubnych krwistoborowików (Rubroboletus), podobnie jak borowik szatański. W Polsce jest bardzo rzadki, bo występuje na północnej granicy zasięgu. Jest rzadko spotykany i uznawany za zagrożony, dlatego nie należy go zrywać ani niszczyć.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaKremowySzaryRóżowyBrązowy

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Rurki (pory)
Wysyp zarodników: Oliwkowy
Średnica kapelusza: 5–15 cm
Wysokość trzonu: 5–12 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ jest żółty i po przekrojeniu szybko, w ciągu kilku do kilkunastu sekund, zmienia barwę na niebieską, zwłaszcza nad rurkami i w górnej części trzonu. W podstawie trzonu bywa czerwonawy lub winnoczerwony.
Zapach i smak

Siedlisko

Las liściastyLas mieszanySkraj lasu / polanaParki/ogrodyGleba wapienna

⚠ Uwaga na pomyłki

Borowik żółtopory Krasnoborowik Ceglastopory Borowik szatański Krwistoborowik lubczykowy Borowik purpurowy Modroborowik ponury

Najłatwiej pomylić go z innymi czerwonoporowymi borowikami. Borowik szatański (Rubroboletus satanas) ma masywniejszy, bielejący lub jasnoszary kapelusz, wyraźnie bulwiasty trzon z czerwoną siatką i silny, nieprzyjemny zapach. Rubroboletus legaliae jest różowy i ma wyraźniejszą czerwoną siatkę na trzonie. Rubroboletus rhodoxanthus ma intensywniej żółty trzon z wyraźną czerwoną siatką. Suillellus luridus i Neoboletus erythropus mają ciemniejsze, brązowe kapelusze i pomarańczowoczerwone pory. Pierwszy ma ponadto siatkę na trzonie, a drugi ziarnisty trzon bez siatki. Caloboletus calopus ma żółte pory i gorzki miąższ. Wszystkie te grzyby są trujące lub niejadalne. Z gatunkami jadalnymi wolno go porównywać tylko ostrożnie, bo czerwone pory są cechą ostrzegawczą.

Źródło zdjęcia: Kristian Bosak via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin