Chuck Wilson via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)

szaroporka odymiona

Bjerkandera fumosa

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: sty–gru
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Polyporales (żagwiowce) › Phanerochaetaceae (korownicowate) › Bjerkandera (szaroporka)

Szaroporka odymiona tworzy owocniki jednoroczne, półkoliste, wachlarzowate lub językowate, zwykle czerepiaste i dachówkowato ułożone w liczne grupy, rzadziej rozpostarto-odgięte. Pojedyncze kapelusze mają zwykle 3-10 cm szerokości, są cienkie (kilka milimetrów do ok. 1,5 cm grubości), skórzasto-elastyczne w stanie świeżym, a po wyschnięciu twardsze i kruchsze. Powierzchnia jest delikatnie owłosiona lub filcowata, często strefowana koncentrycznie, w barwach od kremowo-białawych, przez szarobrązowe, po popielato-odymione (stąd nazwa), z wiekiem zielenieje od glonów. Brzeg jest cienki, ostry, falisty, jaśniejszy. Hymenofor jest porowaty. Pory są drobne, okrągławe do kanciastych (ok. 3-5 na milimetr), u młodych owocników białawe lub kremowe, z wiekiem szarawe, szarobrązowe do fioletowoszarych, czasem z połyskiem; przy dotyku lub starzeniu przyciemniają się. Trzonu brak, owocnik przyrasta bokiem lub wąską częścią do podłoża. Miąższ jest cienki, biały do kremowego, włóknisto-skórzasty, często z ciemniejszą cienką linią pod filcowatą okrywą. Wywołuje białą zgniliznę drewna. Od podobnej szaroporki łuskowatej (Bjerkandera adusta) odróżnia się zwykle jaśniejszym, kremowo-szarawym kapeluszem, wyraźniej owłosionym, często większym i bardziej odgiętym, a przede wszystkim jaśniejszymi, szarawo-kremowymi porami oraz jasnym miąższem, często z lekkim anyżkowym zapachem. B. adusta ma wyraźnie dymnoszare do czarniawych pory i ciemniejszy brzeg. Nazwa fumosa (łac. 'dymny, zadymiony') nawiązuje do dymnego odcienia hymenoforu.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaKremowySzaryBrązowy

Postać owocnika: Konsolowaty / półkolisty
Hymenofor: Rurki (pory)
Wysyp zarodników: Biały
Średnica kapelusza: 3–10 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ nie zmienia wyraźnie barwy po przekrojeniu ani uszkodzeniu; pozostaje białawy do kremowego.
Zapach i smak: Zapach słaby, grzybowy, czasem lekko anyżkowy lub przyjemny; smak łagodny, bez znaczenia diagnostycznego, owocnik jest jednak zbyt twardy i skórzasty, by go próbować.
Podłoże: Martwe drewno, Żywe drzewo
Sposób odżywiania

Siedlisko

Las liściastyParki/ogrodySkraj lasu / polanaMartwe drewno/pniakiTeren podmokły

⚠ Uwaga na pomyłki

Trametes hirsuta Trametes versicolor Wrośniak garbaty Szaroporka podpalana

Najłatwiej pomylić ją z szaroporką łuskowatą (Bjerkandera adusta), która ma ciemniejsze, dymnoszare do prawie czarnych pory i ciemniejszy brzeg owocnika. Podobna jest też wrośniak różnobarwny (Trametes versicolor), który ma barwniejszy, aksamitny kapelusz z wyraźnymi pasami i białawy hymenofor, a także wrośniak pstry (Trametes hirsuta) o grubiej owłosionym kapeluszu. Pomyłki nie niosą ryzyka zatrucia, gdyż żaden z tych gatunków nie jest jadalny.

Źródło zdjęcia: Chuck Wilson via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)

Autor opisu: Miłosz Admin