Żagiew Łuskowata

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon

kwi–paź

Taksonomia

Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Polyporales (żagwiowce) › Polyporaceae (żagwiowate) › Cerioporus

Żagiew łuskowata tworzy duże, półkoliste, nerkowate lub wachlarzowate owocniki o średnicy zwykle 10–50 cm (do 60 cm), osadzone bocznie lub mimośrodowo na krótkim, masywnym trzonie. Kapelusz jest płaski lub lekko wklęsły, w kolorze od kremowego i żółtawego po ochrowy, pokryty ciemnobrązowymi, przylegającymi, koncentrycznie lub promieniście ułożonymi łuskami, które nadają mu wyraźnie „pstry”, upierzony wygląd (stąd nazwa gatunkowa squamosus, czyli łuskowaty). Brzeg jest cienki, falisty i pozbawiony łusek. Owocnik bywa pojedynczy lub rosnący w kępach, często w kilku piętrach. Hymenofor jest porowaty, białawy do kremowego, z dużymi, kątowatymi, nieregularnie wydłużonymi porami (ok. 1–2 mm, zwykle 1–3 na mm), schodzącymi na trzon i tworzącymi na nim siateczkę. Trzon jest krótki, gruby, nasada czarniawo-brunatna do czarnej, aksamitna, zwłaszcza w dolnej części, na górze jaśniejsza. Miąższ młodych owocników jest biały, soczysty, mięsisty i elastyczny, z wiekiem staje się twardy, korkowaty i włóknisty. Charakterystyczny jest wyraźny zapach mączno-ogórkowy. Gatunek łatwo rozpoznać po dużych rozmiarach, ciemnych łuskach na jasnym kapeluszu, czarniejącej nasadzie trzonu oraz dużych porach. Rośnie wiosną i latem, często pojawia się już w kwietniu–maju, stąd w niektórych regionach nazywana bywa „żagwią wiosenną” i kojarzona z sezonem na smardze. Powoduje białą zgniliznę drewna, a przez długie lata osłabia drzewa i prowadzi do ich złamania; bywa pasożytem ran, a po śmierci drzewa żyje jako saprotrof. Należy do rodziny Polyporaceae, wcześniej znana jako Polyporus squamosus.

Źródło zdjęcia: Nathan Oldridge via GBIF.org — CC0 (domena publiczna)

Autor opisu: Miłosz Admin