Atsushi Nakajima via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Żagiewka wielkopora

Neofavolus alveolaris

Niejadalny

⚠ Informacja o jadalności ma charakter wyłącznie edukacyjny. Przed spożyciem każdy grzyb musi ocenić uprawniony grzyboznawca (np. w sanepidzie). Więcej w regulaminie.

Sezon: kwi–sie
Taksonomia: Fungi (grzyby) › Basidiomycota (podstawczaki) › Agaricomycetes (pieczarniaki) › Polyporales (żagwiowce) › Polyporaceae (żagwiowate) › Neofavolus

Żagiewka wielkopora (Neofavolus alveolaris, dawniej Polyporus alveolaris lub Favolus europaeus) tworzy niewielkie, wachlarzowate, nerkowate lub półkoliste owocniki o średnicy zwykle 1–5 cm. Kapelusz jest cienki, elastyczny w stanie świeżym, a po wyschnięciu twardszy i skórzasty. Powierzchnia jest sucha, matowa, w młodości kremowa, żółtawa, ochrowa, jasnopomarańczowa lub rdzawawa. Na kapeluszu często występują drobne, rozproszone, ciemniejsze łuseczki lub włókienka ułożone promieniście, a z wiekiem barwa blednie do kremowej lub płowej. Brzeg jest cienki i ostry, często lekko falisty. Najbardziej charakterystyczny jest hymenofor: jest porowaty, a pory są duże, 1–3 mm, kanciaste, wydłużone i promieniście ułożone, przez co przypominają plaster miodu lub sieć. Pory są białe lub kremowe, schodzą na boczną, bardzo krótką podstawę. Trzon jest silnie skrócony lub prawie nieobecny; owocnik przyrasta bocznie, czasem z krótkim, zredukowanym trzonkiem. Miąższ jest cienki, biały, elastyczny, w stanie suchym skórzasty, bez wyraźnego zapachu. Zarodniki są białe, cylindryczne do elipsoidalnych. Od podobnych żagiewek odróżniają go duże, sześciokątne i wydłużone pory, jasna, żółtawa barwa oraz bardzo krótki trzon lub jego brak. Nazwa gatunkowa alveolaris nawiązuje do komórkowatej struktury hymenoforu, podobnej do alweoli. W nowszej systematyce gatunek przeniesiono do rodzaju Neofavolus na podstawie badań molekularnych. Owocniki pojawiają się wcześnie, zwykle wiosną, i są jednymi z pierwszych w roku grzybów z grupy żagiewkowatych.

Cechy rozpoznawcze

Barwa kapeluszaKremowyŻółtyBrązowy

Postać owocnika: Kapelusz z trzonem
Hymenofor: Rurki (pory)
Wysyp zarodników: Biały
Średnica kapelusza: 1–5 cm
Wysokość trzonu: 0–1 cm
Pierścień: Nie
Pochwa (bulwa): Nie
Mleczko po przekrojeniu: Nie
Zmiana barwy miąższu: Miąższ po przekrojeniu lub uszkodzeniu nie zmienia barwy i pozostaje biały lub kremowy.
Zapach i smak: Zapach słaby, nieswoisty, lekko grzybowy lub drzewny; smak łagodny, ale miąższ jest twardy i skórzasty, więc nie nadaje się do kosztowania.
Podłoże

Siedlisko

Las liściastyLas mieszanySkraj lasu / polanaParki/ogrodyMartwe drewno/pniaki

⚠ Uwaga na pomyłki

Żagiew zimowa Żagiew Łuskowata Twardziak włosistobrzegi Żagiew guzowata

Można go pomylić z innymi żagiewkami o drobnych owocnikach, zwłaszcza z żagiewką zimową (Lentinus brumalis, dawniej Polyporus brumalis), żagiewką łuskowatą (Cerioporus squamosus) i żagiewką pierścieniową (Lentinus arcularius). Żagiewka łuskowata jest znacznie większa, ma wyraźne ciemne łuski i dłuższy, ciemniejszy trzon. Żagiewka zimowa ma okrągły kapelusz, wyraźny centralny trzon i drobniejsze pory. Żagiewka pierścieniowa ma kapelusz z orzęsionym brzegiem i drobniejsze, okrągłe lub kanciaste pory. Żadne z tych podobnych gatunków nie jest groźnie trujące.

Źródło zdjęcia: Atsushi Nakajima via GBIF.org — CC BY (wymaga atrybucji)

Autor opisu: Miłosz Admin